یادداشت‌های درباره‌ی ادبیات٬ سینما و هر چیزِ دیگری که دوستش دارم

آنان که حسین را خدا میدانند

 

 

کفرش به کنار؛عجب خدایی دارند!

درست نه سال پیش در شب عاشورا به دعوت یکی از دوستان پدر ساعت 12 نیم شب به تعزیه ای در مسجد عراقی های مقیم مشهد رفتیم. ابتدا همه چیز عادی بود . به عربی و فارسی نوحه میخواندند و سینه میزدند ...کم کم زنجیر زندند. خوب گرم شدند زنجیرها را عوض کردند. زنجیرهای جدید میان زنجیرهایش پر از تیغ بود. آنها شروع کردند به زنجیر زدن. خون از سینه ها و پشتشان می ریخت.( عربها به سینه هم زنجیر می زنند). یادم می آید هر بار که صف زنجیرزنان از جلوی ما رد میشد و با هر بالا رفتن زنجیر؛ خون به صورتمان میپاشید.حتی دوست پدرم هم شکه شده بود. نزدیک اذان صبح بود که ناگهان درهای مسجد را بستند و قمه آوردند. از پیرمرد هفتاد ساله تا پسربچه ده ساله قمه زندند...سیل خونی بود که توی مسجد به راه افتاده بود...

از نه سال پیش درباره فلسفه عزاداری عاشورا دچار تردید شده ام. واقعا عاشورا یعنی که نذری بدهند و سینه بزنند و زنجیر و قمه. بعد از فردا صبحش بروند سر کارهاشان؟ در طول سال جای زخمهای قمه شان را به رخ هم بکشند؟ داریم به جا می رسیم؟ از همان وقت ها دیگر دوست ندارم به عزاداری ها بروم. از این مزخرفاتی که این نوحه خوان ها به هم می بافند حالم بهم می خورد. انگار که 1400 سال پیش در کربلا بوده اند و همه چیز را با چشمهاشان دیده اند. حالم از کسانی که می نشینند و پای حرف های اینها به سر و کول می زنند و زار می زنند بیشتر اما به هم می خورد. حالم از آن تراول های کثیفی که حاجی آقای صاحب مجلس توی پاکت میکند و آخر مجلس از اینکه نوحه خوان خوب توانسته همه را به گریه در اورد تشکر میکند و تقدیمش می کند بیشتر و بیشتر حالم به هم می خورد.....

اصلا خیال کنید کفر میگویم. مسلمان نیستم.اما منطقم به عنوان یک آدم عاقل می گوید این عاشورایی نیست که امام حسین به خاطرش شهید شد!!

نوشته شده توسط صادق.ع در 16:15 | موضوع: جامعه
• لینک ثابت  •